Er was eens een kip en die kip legde een ei. In dat ei zat een kippetje genaamd Ben Hoest. Afgekort B.H.! Ben werd geboren met een afwijking. Op zijn 5 jaar slikte hij een fluitje in waardoor hij vreselijk veel piepte en een beetje irritant was.

In het schooltje Gang School Academie (GSA) werd hij altijd gepest. Zeker door een zogenaamde Janne. Janne kon het kippetje absoluut niet uitstaan. Ze riep altijd: “ik haat die kip!”. Voor BH werd het op een dag te veel en liep weg uit de klas. Juf Isabeau kon hem niet meer tegenhouden laat staan iets zeggen. Juf Isabeau was blijkbaar wel een geliefde en toffe juf die altijd lief was. Het was dan ook haar droombaan.

Ben kwam buiten Jonas de gorilla tegen. Hij was zo grappig dat hij Ben terug blij maakte. Hij had echt apenstreken. Hij nam Ben mee naar de Chiro! Daar kon hij zichzelf helemaal zijn. Hij ontmoette daar klein Britje. Ze werden hartsvrienden van elkaar. Ze waren precies een echt koppeltje. Maar oh nee hoor! Bij een spel ontrouwe echtgenoot lag Harry de vis alleen. Hij knipoogde naar Ben en werd op slag verliefd op hem. Maar er waren problemen! Erwin de spontane leeuw was stiekem ook verliefd op Ben. Erwin was beter gezegd een echte rokkenjager. Hij deed er alles aan om Ben te krijgen.

Op een zwoele dinsdagavond net na school ontstond er een klein gevechtje tussen Erwin en Harry. Dit duurde niet lang want daar kwam Jens de directeur aan. Hij maakte er direct korte metten mee. De directeur belde direct naar hun ouders. Voor Harry waren dit zijn adoptieouders. Voor Erwin kon alleen de papa komen want mama Elise had last van haar voet. Overlaatst had ze nog een tocht naar Santiage De Compostella gemaakt. Haar voeten waren kapot, 1 voet bijna letterlijk. Mama Elise moest dringend geopereerd worden. Zuster Els was er snel bij. Ze was lief en vriendelijk en had wonderbaarlijke genezende handen!

Ben en Harry werden na lang treuzelen toch een gelukkig koppel. Na vele jaren samen kregen ze zelfs kinderen. We noemde ze Fishkips. De namen waren Marjolein en Sophie. Sophie was de oudste en verantwoordelijkste. Kakelen was voor haar geen probleem. Zelfs haar ouders doen onder aan haar gepraat. Al geluk had ze het irritante geluid van ben niet geërfd. Marjolein was de jongste en schattigste. Als zij lachte, lachte iedereen mee. Ze had echt een aanstekelijke lach.

In ieder geval, ze zijn nu gelukkig samen en wij hopen dat de tito’s genoten hebben van hun kamp. Wij zullen jullie zeker missen! Jullie waren echt waar, en ik overdrijf niet, een zalig groepje dat gemotiveerd en gezellig waren. Hopelijk zien we jullie volgend jaar terug?

Niels, Sara & Quinten